Köşe Yazarları ve Köşe Yazıları

Sibel ERASLAN
sibeleraslan@stargazete.com
Yazarın Sayfası

İtibar kapandı, bizler kültürel iktidarı tartışırken...

02 Ekim 2019 Çarşamba

Dergiler için ‘’hür tefekkürün kalesi’’ derdi rahmetli Cemil Meriç. 

Biz yetişirken, dostluğun, dayanışmanın, arkadaşlığın da kalesiydi dergiler. Okuldu, mektepti, tarzdı, sanatta moda ve kamu kurucuydu dergiler. Varlık’çılar, Hisar’cılar, Büyük Doğu’cular, Türk Edebiyatçılar, Töre’ciler, Olgu’cular, Mavera’cılar, Dergah’cılar, Hece’ciler, Yedi İklim’ciler, Fayrap’çılar... Hepsi gözlerimin önünden geçip gittiler, bir tarzın, bir ruhun, bir biçimin peşinde güzel sözü aradılar... 

Şair arkadaşım değerli İbrahim Tenekeci, Dergah’ta uzun yıllar süren sessiz ve idealist çalışmalarını, edebiyat görgüsünü, şiirinin ruhunu, ‘’İtibar’’ dergisine taşımıştı. İtibar, yeniydi, yeni olmak zorundaydı, pırıl pırıldı. Üzerinde herhangi bir politik kamp yükü, sermaye baskısı veya yaslandığı bir cemaat yoktu. Gezi günlerinin sanat dünyasındaki keskin ayrışmalarını, parçalanmalarını, ismi gibi itibarla göğüsledi. 15 Temmuz’da safı belliydi, memleket sevgisi, Anadoluculuk ruhu, helal lokma kaygusu, onur, sevda, masumiyet, delikanlılık haletiyle tam 97 sayı çıktı. Devletten de, belediyelerden de, bir kuruş dahi destek almadan, bir bardak suyunu dahi içmeden. 

İtibar, bizim evimizdi, odalarında, öykülerimiz, şiirlerimiz, resimlerimiz, fotoğraflarımız dururdu.  Genç yazar ve genç şairlerle kaynaşan neşeli sanat bahçemizdi... Işıkları söndü. İbrahim Tenekeci, şair olmanın yanısıra ‘’ağabey’’liği ile de bilinir, İtibar Edebiyat Dergisi nice gencin su içtiği bir pınar olmuştu bu süreçte. Bendeniz, Furkan Çalışkan veya Emel Özkan’ı her gördüğümde, sanki İbrahim kardeşimi görmüş gibi olurum bu yüzden. Şair, şiardır, göklerden bir işaret. 

Şairin de şiirin de değerini bilmelidir bir toplum. ‘’Kültürel iktidar’’ tartışmalarının bu kadar yoğun olarak yapıldığı bir eşikte, bir dergi için bağımsız kalabilmenin ne kadar zor olduğunu da gözler önüne serdi İtibar’ın kapanışı. Hem kağıt fiyatlarının feci artışı hem dağıtım şirketlerinin mali baskısı, bağımsız dergiciliği ne yazık ki öldürmüş durumda. Dergileri ya bankalar, ya holdingler, ya gazeteler çıkartıyor. Kültür giderek sermayenin emrine giriyor. 

Kalem, kelam ve sermaye derken, ‘’Kalem’’ suresindeki cimri bahçe sahipleri nasıl da bugünkü hallerimizi anımsatıyor. Onlar yoksullara hiç bir pay vermemek için daha gün doğmadan gideceklerdi hasada, ne ki bahçelerini yanmış yıkılmış buldular. Kalem ismi taşıyan bir surede, niçin cimri mal sahiplerinin kıssası anlatılır, hikmetini elbette Allah bilir. Fatma Barbarosoğlu’nun yönlendirmesiyle, içimiz sızlayarak okuduk bu ayetleri dün gece... 

Hem ‘’kültürel iktidar’’ diyorsunuz.. Hem de edebiyat öldü mü, şiir öldü mü, kitap öldü mü, roman öldü mü sorularını soruyorsunuz. Korkmayın kıyamete kadar, ne şiir biter ne kelimeler. Lakin, ayıptır, günahtır. Fotosentezle mi yaşayacak bu şairler, öykücüler, müzisyenler? 

Herkes her yere sığdı da bir ‘’İtibar’’ımızı sığdıramadık hiç bir yere. Ama bu yürüyüş kuşkusuz başka şekillerde devam edecektir. Zira  her şeye rağmen yurdunun kokusunu taşıyan kişidir şair. 

‘’Her günü sert olur, yüksek yerlerin/ Eskiden kalma yoksul bir halkla/ Severim seni ey güzel yurdum/ Bakmam dünyada huzur hakkına’’ (İbrahim Tenekeci)