Mizahın tabiatı gereği eleştirel, zaman zaman sarsıcı ve provokatif olduğu kabul edilir. Ancak her mizah aynı zamanda hukuk tarafından korunan bir ifade midir? Bir dinin kutsallarını hedef alan her söylem "eleştiri" olarak mı değerlendirilmelidir; yoksa belirli bir noktadan sonra "hakaret" niteliği mi kazanır? Bu soruların cevabı yalnızca hukukî değildir. Aynı zamanda ahlâkî, kültürel ve dinî boyutları da vardır.

Gazze'deki kuşatma ve bombardıman, sadece askeri bir strateji değil, aynı zamanda ahlaki ve teolojik bir haklılaştırma ile desteklenmektedir. İnsanları “öldürülebilir” ve “yok edilebilir” kılmak için dini ve kültürel bir dil seferber edilir. Orklar ve insansı hayvanlar gibi semboller, bu şiddeti “görev” ve “kutsal” hâline getirir.

Habermas ne dini anlayabildi, ne de sekülerliği. İlginçti Habermas'ın değişimi, dönüşümü ama yetersizdi. Türkiye'deki Habermas hayranları bir şey bulduklarını sandılar. Ama Habermas'ın Gazze soykırımında İsrail yanlısı dili onları utandırmadı bile. Habermas bu dünyadan belki de kafası karışık gitti.