Her ülkede gençler kendi yönetimini ve ülkesini eleştirebilir. Ama bizdeki durum çok farklı. Bizde her olumlu bilgiyi sistematik biçimde inkâr etmeye dair yaygın bir tutum var. Türkiye'deki gençlerin önemli bir kısmı için eleştiri, eleştiri konusunu düzeltmekten çok haklı çıkmak için yapılıyor. Bu yüzden haksız çıkmamak için eleştirilen konu ölümüne savunuluyor. Bu yüzden eleştirilen konunun doğru olma ihtimali ile de kavga ediliyor.

CHP artık değişirse bile eski hatalarını telafi edebileceği bir sosyolojik zemine sahip değil. Türkiye artık CHP'siz bir geleceğe çok daha yakın; fakat CHP hâlâ kendisini Türkiye'nin vazgeçilmez bir unsuru sanmaya devam ediyor. Bu nedenle bugün sorulacak gerçek soru şudur: Türkiye değişti, devlet değişti, toplum değişti… CHP hangi Türkiye'de yaşamaya devam ediyor?

Batı'daki aktivist ve akademik çevrelerin Suriye bağlamında sıklıkla başvurduğu bir araç “azınlık söylemi”dir. Kürtler, Dürziler, Aleviler veya Hristiyanlar, tarihsel ve toplumsal bağlamlarından koparılarak homojen, edilgen ve sürekli mağdur kitleler olarak sunulmaktadır. Bu söylem, azınlık olmayı otomatik olarak ahlaki üstünlük ve politik meşruiyet kaynağına dönüştürürken; bu gruplar adına hareket ettiğini iddia eden silahlı yapıların pratiklerini sorgulanamaz hale getirmektedir.

Trump, küresel vicdan için bir felaket değil, acı bir reçetedir. O, Batı medeniyetinin ahlaki üstünlük iddiasını, hiçbir şüpheye yer bırakmayacak şekilde intihar ettirmiştir. Artık ortada, demokrasi götürme vaadiyle kandırılacak halklar değil, sadece tüccarlarla pazarlık yapacak müşteriler kalmıştır. Bu durum herkes için korkutucu görünebilir. Ancak sahte bir cennet hayalinden, sert bir hakikat zeminine uyanmak her zaman daha iyidir.