Sonradan üretilmiş yapay tanımlamalar yerine, bizzat o ruhu taşıyan ve var eden Kuva-yı Milliye, Tekâlif-i Milliye, Misak-ı Milli, Müdafaa-i Hukuk Cemiyetleri gibi temel tarihsel kavramları tercih etmek ve bunları muhafaza etmek akademik bir zorunluluktur. Sadeleştirme veya modernleştirme adı altında bu kavramların dokusunu bozmak, gelecek nesillerin o dönemin hissiyatıyla kuracağı bağı tamamen koparmak anlamına gelir.

Özellikle Yunanistan Başbakanı Kiryakos Miçotakis'in mehter eşliğinde karşılanması sosyal medyada geniş yankı buldu. Ancak zirvenin esas sembolik anlamı tam da buradaydı: Türkiye, Batılı bir ittifakın üyesi olabilmek için kendi tarihsel kimliğini geride bırakması gereken bir ülke olmadığını gösteriyordu. Cumhuriyet'in ikinci yüzyılındaki Türkiye, Doğu ile Batı arasında kimlik arayan değil, her iki dünyanın da tarihsel ve siyasal kodlarını aynı masada taşıyabilen bir aktör olma iddiasındaydı.

NATO artık büyük kararların alındığı yer değil, alınmış kararların ilan edildiği sahne. Çerçeveyi ittifak çiziyor, içini ise her başkent kendi müzakereleriyle dolduruyor. Doğu ve Orta Avrupa için asıl sınav da burada başlıyor: korunmaya alışmış bir bölgenin, kendi güvenliğinin baş aktörü olmayı öğrenmesi.

Mizahın tabiatı gereği eleştirel, zaman zaman sarsıcı ve provokatif olduğu kabul edilir. Ancak her mizah aynı zamanda hukuk tarafından korunan bir ifade midir? Bir dinin kutsallarını hedef alan her söylem "eleştiri" olarak mı değerlendirilmelidir; yoksa belirli bir noktadan sonra "hakaret" niteliği mi kazanır? Bu soruların cevabı yalnızca hukukî değildir. Aynı zamanda ahlâkî, kültürel ve dinî boyutları da vardır.

Jeopolitiği anlamak isteyenler yalnızca haritalara, füzelere veya askerî birliklere bakmamalıdır. Haritanın üzerinde kimin yaşadığına, o insanların o coğrafyaya hangi tarihsel süreçlerin sonunda yerleştiğine ve demografik dengelerin hangi politikalarla değiştirildiğine de dikkat etmek gerekir.